Lieve allemaal,

De tijd vliegt echt, nog maar een week te gaan en dan is er alweer een einde aan het grote avontuur waar ik zolang naar heb uitgekeken! Een heel dubbel gevoel geeft dat wel, aan de ene kant kan ik niet wachten om iedereen thuis weer te zien, maar aan de andere kant geniet ik hier nog steeds volop en vind ik het heel gek om hier straks afscheid van te moeten nemen. De afgelopen 3 weken weinig beschikking gehad tot een computer omdat we van de ene naar de andere plaats aan het reizen zijn, dus vandaar nu pas weer een blog.

Het grote reisavontuur begon heel relaxed in KO-SA beachresort samen met Melis (jeeeej ze is er weer, was gewoon een beetje zenuwachtig om haar weer te zien maar zodra we elkaar een dikke knuffel hadden gegeven was het weer helemaal vertrouwd) en de andere Nederlandse meiden. Daar hebben we heerlijk 4 dagen alleen maar op het strand gelegen met als enige pauze eten, dus dat was genieten! Dinsdag 15 November zijn Melis en ik richting het Oosten vertrokken om daar een typisch Ghanees dorpje te bekijken. Na een hele lange rit in de Tro van ongeveer 9 uur kwamen we in het donker aan bij een beetje verlaten en viezig guesthouse waar gelukkig geen plek was waardoor we naar het volgende dorpje werden gebracht waar nog wel plaats zou zijn in een ander guesthouse. Nou noem dat guesthouse maar gerust een 5sterren hotel, OMG jullie hadden mijn hoofd moeten zien toen ze onze kamer lieten zien, en dat voor maar 15 cedi (7,50 in euro's) p.p. Daar hebben wij dan ook heerlijk 2 nachten doorgebracht. Woensdag vol goede moed, en na heel veel lieve hulp van al het personeel van het hotel hoe er te komen, richting het dorpje. Met een kano werden we naar de overkant van de rivier gebracht waar vervolgens maar 1 taxi vertrok naar de plek waar wij moesten zijn ( en jullie willen niet weten hoe die taxi eruit zag, maargoed je blijft toch in Ghana en je doet het maar gewoon). Van een vrouw uit het hotel hadden we een nummer gekregen van ene Michael die ons naar het dorpje zou brengen zodra we een bepaald punt bereikt hadden, wat we toen nog niet wisten was dat hij ons vervolgens de hele dag op sleeptouw ging nemen! Eerst hebben we een kijkje genomen bij zijn school (de kinderen daar hadden nog nooit een obruni gezien, dus waren echt helemaal door het dolle) en werden direct alle kinderen op een soort appel geroepen en gingen ze allemaal in keurige rijtjes voor ons staan. Nadat wij ons hadden voorgesteld ging iedereen direct weer terug naar zijn/haar klas, geweldig al die nieuwsgierige koppies die dan stiekem om het hoekje van de muur kijken. Michael vond het wel leuk als we alle klassen langs gingen, klein misverstand was alleen dat de mensen/kinderen daar dachten dat we echt kwamen helpen, waarna wij ze moesten vertellen dat we alleen even een kijkje kwamen nemen, dat was wel even moeilijk want je zag hun teleurgestelde koppies. Bij de kleintjes echt weer even volop genoten, ze gingen voor ons dansen en zingen en toen ze vervolgens met ons op de foto mochten waren ze helemaal blij en niet meer stil te krijgen. Vervolgens naar het dorpje waar we dan toch echt voor gekomen waren, dit bleek helaas een beetje tegen te vallen want echt veel activiteit was er niet. Melis en ik kwamen uiteindelijk terecht bij een groep Ghanezen die in de schaduw onder een boom zaten te chillen en daar hebben we vervolgens een uur geluisterd naar een verhaal van een Ghanese oude man in een rolstoel. Michael had ons aan het einde van de dag verteld hoe we bij onze volgende bestemming moesten komen, dus de volgende dag alle spullen weer in gepakt en op weg naar Xavi. Na wat verwoede pogingen om bij Xavi te komen ( er schijnen daar in de omgeving heel veel dorpjes te liggen die qua naam allemaal op elkaar lijken), bleek datgene waar Melis en ik voor gekomen waren helemaal niet meer te bestaan (Dankjewel Tourguide;). Daarbij kwam dat de enige accomodatie om te slapen daar ook was opgeheven, great daar zit je dan weer 7 uur voor in een TroTro. Het was de bedoeling dat we daar een kanotocht zouden maken van een hele dag, maar het enige wat ze ons te bieden hadden was een uur durende wandeling naar de rivier waarna we vervolgens een half uur in een kano mochten zitten, jaaa daar zijn we niet voor gekomen, dus na wat gemopper de kaart er maar bijgepakt en gekeken waar we dan heen konden om de nacht door te brengen. Bleek vervolgens dat we ook nog eens HELEMAAL om waren gestuurd, wat een ritje van 1,5 uur had kunnen zijn was een ritje van 7 uur geworden omdat we eerst helemaal naar het Noorden waren gestuurd, volgende keer toch maar zelf de kaart erbij pakken in plaats van te luisteren naar de goede tips van onze lieve Ghanezen. Na een discussie met nog 3 andere Ghanezen die ons allemaal iets anders vertelden en vervolgens met elkaar in een ruzie belandden, besloten Melis en ik ondertussen dat we maar alvast naar onze volgende bestemming gingen; Ada Foah, dit is de plek waar de zee de rivier de Volta inkomt.

In Ada Foah zijn we de hele dag meegenomen door 2 motorrijders, die echt heel goed voor ons gezorgd hebben. Nadat we eerst ontbeten hadden bij een superluxe beachresort zijn we vervolgens afgezet bij het punt waar we een kano moesten nemen, Reuben (1 van de motorrijders) had geregeld dat we een privekano hadden waar we vervolgens wel 40 cedi voor moesten betalen. Het was echt super vet om te zien hoe de rivier overging in de zee, zo zat je nog rustig kabbelend in de kano op de rivier en vervolgens had je echt golven. Onze kano-mannen brachten ons vervolgens naar een soort prive bountystrandje waar we de rest van de dag heerlijk gechilld hebben.

Na Ada Foah zijn we verder getrokken naar Shai Hills waar een National Pak was wat we graag wilden zien. Bij het hotel aangekomen (met zwembad was ons verteld) werden we als ware hoogheden ontvangen en hadden we onze personal assistant die alleen maar bij een belletje naar onze kamer kwam om te vragen wat we nodig hadden. Omdat er volgens Felix een klein probleempje was met het zwembad en we ook niet bij het zwembad mochten chillen van hem hebben Melis en ik heerlijk een filmpje gekeken op Melis haar IPOD. Toen we vervolgens naar buiten gingen voor het avondeten bleek het hele zwembad niet meer te bestaan, was moeilijk chillen geweest haha!

De volgende ochtend vroeg opgestaan omdat we niet op het heetst van de dag door het park wilde lopen en na overleg met z'n 2en vol enthousiasme besloten om een wandeling van 20 km te maken. De man bij de receptie vroeg nog lachend; are you sure? Yeeees we are! Halverwege vertelde onze gids vervolgens dat deze tocht ook eigenlijk nooit lopend wordt gedaan omdat dat te lang is, fijnnn dat ze je dit ook van tevoren vertellen, maargoed Melis en ik waren nog steeds vol goede moed met ons kleine flesje water en onze birckenstocks aan. Een uur later keken we daar toch iets anders tegenaan, haha, we waren nu al kapot, volledig bezweet en blaren aan het ontwikkelen. Maar we wilde het eindpunt halen want daar was een grot waar vroeger een Afrikaanse stam geleefd heeft en waar nu vleermuizen wonen. Dat hebben we gehaald, een hele overwinning vonden we zelf en gelukkig was er op de terugweg een paadje dat ons naar de hoofdweg met auto's bracht, waardoor we de laatste 5km met de taxi konden doen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een fles koud water en de rest van de dag hebben we ook helemaal niks meer gedaan.

De afgelopen 4 dagen zijn heerlijk relaxed geweest, na een nachtje in Accra waarbij ik gelijk mijn paspoort heb opgehaald bij SYTO, doorgegaan naar KO-SA om daar weer weer even heerlijk 2 dagen van het zonnetje te genieten. De komende 4 dagen hopen we weer dingen te gaan zien ( het oudste oerbos in Ghana en een dorp dat helemaal gebouwd is op palen) en de laatste 2 dagen gaan we zeer waarschijnlijk nog op het strand doorbrengen om nog even te werken aan ons obibini kleurtje!:)

Ik heb ontzetten veel zin om jullie allemaal weer te zien en ga nu nog even volop genieten van mijn laatste weekje hier!

Een hele dikke kus, Bente