Tijd vliegt!

Ola of Oi,

Hier een nieuwe update vanuit het heerlijkeBrazilie! Ik kan alleen maar zeggen dat ik hier volop aan het genieten ben, en dat het met de dag leuker wordt! Kindjes hadden even de tijd nodig om aan me te wennen, wat natuurlijk niet meer dan logisch is, aangezien ze om de3 maanden weer te maken hebben met een nieuwe au-pair. Maar inmiddels hoor ik er helemaal bij en mag ik overal mee naartoe van ze, in het begin was het vooral veel: 'neee, papa doen!' Haha maar die fase is gelukkig voorbij en ik geniet echt van die kiddies! Het zijn allebei hele andere persoonlijkheidjes, Miguel de oudste is een ontzettende druktemaker, barst echt van de energie en is daardoor ook veel aan het slaan en schoppen, en dan nog niet eens zo zeer uit woede of boosheid maar als hij iets heel spannend vindt begint hij met zijn vuistjes op je benen te slaan, daarbij niet doorhebbend dat hij al behoorlijk hard kan slaan.Maar verder is het een jongetje met een klein hartje en als het erop neer komt echt een lief manneke.Daarnaast echt bereid veel te leren, ik kan zo2 uur achter elkaar met hem in zo'n soort werkboek werken waar hij dan devolledige aandacht voor heeft, leuk om te zien en best wel knap voor een jongetje van net 4 jaar.Daniel de jongste is wat introverter en weet bij het kleinste pijntje een grote scene te schoppen, waar ik in het begin wel in trapte, maar inmiddels wel mijn manieren heb om daarmee om te gaan. Een onwijs lief ventje die vaak even lekker bij je komt kroelen en veel samen met me wil doen. De 2 jongens samen is echt een typisch geval van; niet met en niet zonder elkaar kunnen! Maar het is een leuk stel, waar ik genoeg mee kan :).. Naast het oppassen ben ik veel aan het sporten, hardlopen en fitnessen, want heel grappig, zo'n 200 meter bij mijn huis vandaan zit een soort sportschooltje buiten, waar iedereen gewoon gratis gebruik van mag maken. Het weer is de laatste dagen ook echt genieten, dus ik lig natuurlijk ook af en toe even heerlijk in het zonnetje. In de weekenden tot nu toe steeds met Siebe, Samanta en de kids naar hun strandhuis geweest, waar het vooral lekker relaxen en met de kindjes spelen is. Afgelopen week heb ik mijn eerste 2 taallessen gehad, die heel goed bevallen zijn. Zo heerlijk om even Engels te kunnen praten met mensen om me heen, de mensen hier op straat spreken echt 0 woorden Engels, dus toen ik laatst in de speeltuin aan het spelen was met de kindjes en door iemand werd aangesproken in het Engels, was ik gewoon echt blij haha! Je voelt jezelf ook echt een beetje onhandig af en toe omdat je je niet verstaanbaar kan maken. Maargoed, mijn lerares, Margarett, uit Mexico is echt heel leuk en het groepje waar ik mee zit zijn allemaal wat ouder maar ontzettend aardig. Ennn heel leuk, er is hier nog een Nederlands meisje, Kim, waarmee ik in de weekenden waarschijnlijk wel dingen ga ondernemen. Tot nu toe nog niet heeel veel van het land zelf gezien, maar dat ben ik zeker nog van plan! Lieve allemaal, bedankt voor jullie reacties en tot snel!

Veel liefs, xx Bente

Start in Brazilie

Ola,

Hier een berichtje vanuit het verre Brazilie! Ik ben inmiddels alweer een week in Jaragua do Sul envermaak me super.Dinsdagavond ben ik om 21.15 Braziliaanse tijd (01.30 Nederlandse tijd, het is hier namelijk 5 uur vroeger)geland in Curitiba waar Siebe (de vader van het gezin) me op kwam halen met de auto. Na ongeveer 24 uur wakker te zijn geweest was ik tijdens de autorit die ook nog 2 uur duurde niet de meest gezellige persoon haha, maar toen we in het appartement van Siebe kwamen, kon ik gelukkig meteen een bedje induiken! De volgende morgen werd ik besprongen door de 2 kids die me wakker kwamen maken, een leuk welkom dus. Ik heb die dag een beetje meegelopen met Siebe om te kijken wat het ritme is op zo'n dag. 'Sochtends doe ik veel aandachtsgerichte taakjes met de kinderen, zoals puzzelen en boekjes lezen en 'smiddags mogen ze lekker rond rennen, fietsen en met elkaar spelen. De kinderen in Brazilie gaan hier 'smiddags naar school, dus om 2 uur is mijn werkdag alweer afgelopen. Nadat de kinderen naar school zijn gebracht lunch ik hier elke dag met Siebe buiten de deur, nogal luxe en daarna vertrek ik richting mijn eigen appartementje! De eerste week ben ik veel op ontdekking gegaan in de stad, de weg die ik moet lopen naar het appartement van Siebe of Samantha is door een drukke winkelstraat, dus genoeg te zien. Maandag ben ik samen met Samantha en een vriendin van haar meegeweest naar een heel groot shopping center zo'n 80 km verderop en afgelopen weekend zijn we naar het strand in Florianopolis geweest. Zondag zijn we met het hele gezin naar een heel groot natuurpark met 14 watervallen geweest waarbij Siebe en de kids zijn afgehaakt na de tweede waterval en Samantha en ik 3 uur hebben geklommen naar de top! En die was het zeker waard, wauw wat was die mooi, een waterval van 125 m hoog! Vandaag heb ik me ingeschreven bij een talenschool om op dinsdag en donderdag engelse conversatielessen te gaan volgen om zo een beetje in contact te komen met andere mensen van mijn leeftijd. Aanstaand weekend ga ik met het gezin mee naar hun strandhuis, 4 uur rijden hier vandaan, waar we dan 3 dagen heerlijk aan het strand gaan liggen. Zoals jullie kunnen lezen heb ik echt niks te klagen, super leuk gezin, lieve kindertjes en genoeg te doen!

Ik laat snel weer wat van me horen!

Ciao, xx Bente

Nog maar een week te gaan!

Lieve allemaal,

De tijd vliegt echt, nog maar een week te gaan en dan is er alweer een einde aan het grote avontuur waar ik zolang naar heb uitgekeken! Een heel dubbel gevoel geeft dat wel, aan de ene kant kan ik niet wachten om iedereen thuis weer te zien, maar aan de andere kant geniet ik hier nog steeds volop en vind ik het heel gek om hier straks afscheid van te moeten nemen. De afgelopen 3 weken weinig beschikking gehad tot een computer omdat we van de ene naar de andere plaats aan het reizen zijn, dus vandaar nu pas weer een blog.

Het grote reisavontuur begon heel relaxed in KO-SA beachresort samen met Melis (jeeeej ze is er weer, was gewoon een beetje zenuwachtig om haar weer te zien maar zodra we elkaar een dikke knuffel hadden gegeven was het weer helemaal vertrouwd) en de andere Nederlandse meiden. Daar hebben we heerlijk 4 dagen alleen maar op het strand gelegen met als enige pauze eten, dus dat was genieten! Dinsdag 15 November zijn Melis en ik richting het Oosten vertrokken om daar een typisch Ghanees dorpje te bekijken. Na een hele lange rit in de Tro van ongeveer 9 uur kwamen we in het donker aan bij een beetje verlaten en viezig guesthouse waar gelukkig geen plek was waardoor we naar het volgende dorpje werden gebracht waar nog wel plaats zou zijn in een ander guesthouse. Nou noem dat guesthouse maar gerust een 5sterren hotel, OMG jullie hadden mijn hoofd moeten zien toen ze onze kamer lieten zien, en dat voor maar 15 cedi (7,50 in euro's) p.p. Daar hebben wij dan ook heerlijk 2 nachten doorgebracht. Woensdag vol goede moed, en na heel veel lieve hulp van al het personeel van het hotel hoe er te komen, richting het dorpje. Met een kano werden we naar de overkant van de rivier gebracht waar vervolgens maar 1 taxi vertrok naar de plek waar wij moesten zijn ( en jullie willen niet weten hoe die taxi eruit zag, maargoed je blijft toch in Ghana en je doet het maar gewoon). Van een vrouw uit het hotel hadden we een nummer gekregen van ene Michael die ons naar het dorpje zou brengen zodra we een bepaald punt bereikt hadden, wat we toen nog niet wisten was dat hij ons vervolgens de hele dag op sleeptouw ging nemen! Eerst hebben we een kijkje genomen bij zijn school (de kinderen daar hadden nog nooit een obruni gezien, dus waren echt helemaal door het dolle) en werden direct alle kinderen op een soort appel geroepen en gingen ze allemaal in keurige rijtjes voor ons staan. Nadat wij ons hadden voorgesteld ging iedereen direct weer terug naar zijn/haar klas, geweldig al die nieuwsgierige koppies die dan stiekem om het hoekje van de muur kijken. Michael vond het wel leuk als we alle klassen langs gingen, klein misverstand was alleen dat de mensen/kinderen daar dachten dat we echt kwamen helpen, waarna wij ze moesten vertellen dat we alleen even een kijkje kwamen nemen, dat was wel even moeilijk want je zag hun teleurgestelde koppies. Bij de kleintjes echt weer even volop genoten, ze gingen voor ons dansen en zingen en toen ze vervolgens met ons op de foto mochten waren ze helemaal blij en niet meer stil te krijgen. Vervolgens naar het dorpje waar we dan toch echt voor gekomen waren, dit bleek helaas een beetje tegen te vallen want echt veel activiteit was er niet. Melis en ik kwamen uiteindelijk terecht bij een groep Ghanezen die in de schaduw onder een boom zaten te chillen en daar hebben we vervolgens een uur geluisterd naar een verhaal van een Ghanese oude man in een rolstoel. Michael had ons aan het einde van de dag verteld hoe we bij onze volgende bestemming moesten komen, dus de volgende dag alle spullen weer in gepakt en op weg naar Xavi. Na wat verwoede pogingen om bij Xavi te komen ( er schijnen daar in de omgeving heel veel dorpjes te liggen die qua naam allemaal op elkaar lijken), bleek datgene waar Melis en ik voor gekomen waren helemaal niet meer te bestaan (Dankjewel Tourguide;). Daarbij kwam dat de enige accomodatie om te slapen daar ook was opgeheven, great daar zit je dan weer 7 uur voor in een TroTro. Het was de bedoeling dat we daar een kanotocht zouden maken van een hele dag, maar het enige wat ze ons te bieden hadden was een uur durende wandeling naar de rivier waarna we vervolgens een half uur in een kano mochten zitten, jaaa daar zijn we niet voor gekomen, dus na wat gemopper de kaart er maar bijgepakt en gekeken waar we dan heen konden om de nacht door te brengen. Bleek vervolgens dat we ook nog eens HELEMAAL om waren gestuurd, wat een ritje van 1,5 uur had kunnen zijn was een ritje van 7 uur geworden omdat we eerst helemaal naar het Noorden waren gestuurd, volgende keer toch maar zelf de kaart erbij pakken in plaats van te luisteren naar de goede tips van onze lieve Ghanezen. Na een discussie met nog 3 andere Ghanezen die ons allemaal iets anders vertelden en vervolgens met elkaar in een ruzie belandden, besloten Melis en ik ondertussen dat we maar alvast naar onze volgende bestemming gingen; Ada Foah, dit is de plek waar de zee de rivier de Volta inkomt.

In Ada Foah zijn we de hele dag meegenomen door 2 motorrijders, die echt heel goed voor ons gezorgd hebben. Nadat we eerst ontbeten hadden bij een superluxe beachresort zijn we vervolgens afgezet bij het punt waar we een kano moesten nemen, Reuben (1 van de motorrijders) had geregeld dat we een privekano hadden waar we vervolgens wel 40 cedi voor moesten betalen. Het was echt super vet om te zien hoe de rivier overging in de zee, zo zat je nog rustig kabbelend in de kano op de rivier en vervolgens had je echt golven. Onze kano-mannen brachten ons vervolgens naar een soort prive bountystrandje waar we de rest van de dag heerlijk gechilld hebben.

Na Ada Foah zijn we verder getrokken naar Shai Hills waar een National Pak was wat we graag wilden zien. Bij het hotel aangekomen (met zwembad was ons verteld) werden we als ware hoogheden ontvangen en hadden we onze personal assistant die alleen maar bij een belletje naar onze kamer kwam om te vragen wat we nodig hadden. Omdat er volgens Felix een klein probleempje was met het zwembad en we ook niet bij het zwembad mochten chillen van hem hebben Melis en ik heerlijk een filmpje gekeken op Melis haar IPOD. Toen we vervolgens naar buiten gingen voor het avondeten bleek het hele zwembad niet meer te bestaan, was moeilijk chillen geweest haha!

De volgende ochtend vroeg opgestaan omdat we niet op het heetst van de dag door het park wilde lopen en na overleg met z'n 2en vol enthousiasme besloten om een wandeling van 20 km te maken. De man bij de receptie vroeg nog lachend; are you sure? Yeeees we are! Halverwege vertelde onze gids vervolgens dat deze tocht ook eigenlijk nooit lopend wordt gedaan omdat dat te lang is, fijnnn dat ze je dit ook van tevoren vertellen, maargoed Melis en ik waren nog steeds vol goede moed met ons kleine flesje water en onze birckenstocks aan. Een uur later keken we daar toch iets anders tegenaan, haha, we waren nu al kapot, volledig bezweet en blaren aan het ontwikkelen. Maar we wilde het eindpunt halen want daar was een grot waar vroeger een Afrikaanse stam geleefd heeft en waar nu vleermuizen wonen. Dat hebben we gehaald, een hele overwinning vonden we zelf en gelukkig was er op de terugweg een paadje dat ons naar de hoofdweg met auto's bracht, waardoor we de laatste 5km met de taxi konden doen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een fles koud water en de rest van de dag hebben we ook helemaal niks meer gedaan.

De afgelopen 4 dagen zijn heerlijk relaxed geweest, na een nachtje in Accra waarbij ik gelijk mijn paspoort heb opgehaald bij SYTO, doorgegaan naar KO-SA om daar weer weer even heerlijk 2 dagen van het zonnetje te genieten. De komende 4 dagen hopen we weer dingen te gaan zien ( het oudste oerbos in Ghana en een dorp dat helemaal gebouwd is op palen) en de laatste 2 dagen gaan we zeer waarschijnlijk nog op het strand doorbrengen om nog even te werken aan ons obibini kleurtje!:)

Ik heb ontzetten veel zin om jullie allemaal weer te zien en ga nu nog even volop genieten van mijn laatste weekje hier!

Een hele dikke kus, Bente

Laatste dagen in het weeshuis en Mole National Park

Maahaa,

Nog maar 3 weken te gaan, de tijd vliegt echt. De afgelopen week waren mijn laatste dagen in het weeshuis, en ik zag maandag al verschrikkelijk op tegen het afscheid van vooral de tweeling. Donderdag was dan ook een dag met heel veel dubbele gevoelens, aan de ene kant vond ik het verschrikkelijk afscheid te moeten nemen van al de kids, maar aan de andere kant keek en kijk ik heel erg uit naar mijn grote reisavontuur. Toen de juf donderdag aan Penny uitlegde in het Twi dat het mijn definitieve laatste dag in het weeshuis was is hij niet meer uit mijn armen geweest, zodra ik hem neer wilde zetten begon hij te huilen en klampte hij zich aan me vast. Het afscheid van vooral hem en Kakra was werkelijk hartverscheurend en ik kon alleen maar huilen. Penny weigerde zich van me los te maken en toen ik echt weg moest heeft de juf hem uiteindelijk uit mijn armen moeten trekken. Ze hebben het hek moeten sluiten omdat hij anders achter me aan kwam rennen en hij riep alleen maar mijn naam terwijl hij aan het huilen was, het was zo ontzettend moeilijk hem op die manier achter te laten. Ik heb in de 2 maanden dat ik in het weeshuis ben geweest echt een band met dat mannetje opgebouwd en nu zie ik hem waarschijnlijk nooit meer. Ik ben van plan om met het geld dat ik van jullie gekregen heb, hem en Kakra een betere toekomst te geven door hen te sponsoren zodat ze als ze groter zijn naar school kunnen. Maargoed na het heftige afscheid was het tijd voor leuke dingen want de volgende dag zou ik samen met Thomas en Charlotte (een belgische jongen en een engels meisje) naar Mole National Park gaan voor 5 dagen. Vrijdagochtend zijn we na 2,5 uur gewacht te hebben met een bus vertrokken naar Tamale, een stadje in het Noorden, waar we in een 1 of ander krottenwijkje hebben overnacht om vervolgens de volgende ochtend om 4uur te vertrekken richting Mole. Na 3,5 uur waren we in Larrabanga, een heel klein dorpje 6km van Mole, waar we de keuze hadden om een uur op een taxi te wachten of met een motor zonder helm over een hobbelige zandweg te gaan. Zo eigenwijs als ik ben, koos ik voor de motor, wat eng maar wel super vet was. Aangekomen in Mole lekker de hele dag gechilld bij het zwembad, het zwembad lag op een soort verhoging waardoor je een prachtig uitzicht had over het National Park. We hadden heel veel geluk, want vanuit daar konden we meteen al olifanten zien die naar de waterplas waren gekomen om te drinken. Zondag zijn we 'smiddags op jeepsafari gegaan, wat supercool was omdat we op het dak van de jeep mochten zitten. Op een gegeven moment kreeg onze guide, die volledig gekleed was in een arie op safari pakje, een telefoontje dat er olifanten gespot waren. We moesten meteen van de jeep af en ons wagen door de bush bush, op zich een hele leuke belevenis, maar we waren al gewaarschuwd voor steekvliegen dus het grootste deel van de tijd was iedereen bezig om zich heen te meppen. Vervolgens helaas ook geen olifanten gezien van dichtbij, dus toen we volledig bezweet terug kwamen, was iedereen toch wel een beetje in een baalstemming. Een duik in het zwembad en een bucket shower (er was geen stromend water) deed wonderen en 's avonds hebben we gezellig met z'n allen een drankje gedaan. De volgende ochtend weer heel vroeg op gestaan omdat we dit keer de lopende safari gingen doen. Toen we vanaf het hotel naar beneden liepen zagen we in de verte al olifanten, die helaas verdwenen waren toen we dichterbij kwamen. Toen was het de grote missie om de sporen van de olifanten te volgen, wat er dankzij onze lieve guide voor heeft gezorgd dat we tot 2keer toe olifanten van 10m afstand konden bekijken. GEWELDIG om zo dichtbij zo'n enorm groot dier te zijn die je in Nederland alleen maar van achter een kooi kan bekijken. Na de safari weer lekker gechilld bij het zwembad en dinsdag heel vroeg op gestaan om de trip van Mole naar Kumasi in 1keer te kunnen maken. De busrit van in totaal 12uur heen en 12 uur terug was het helemaal waard, Mole was geweldig!!

De komende dagen ga ik met Femke, Nienke, Beau, Suzanne ennnnnnnnnnn Melis (jaaa ze komt terug voor de laatste 3weken) naar Kosa (in het Zuiden) om daar een aantal dingen te gaan zien en te relaxen op het strand , heel veel zin in!

Veel liefs, Bente

Time flies when you're having fun

Lieve allemaal,

Ik ben alweer 2 maanden in Ghana en ik moet zeggen dat dat helemaal niet zo voelt. Ben helemaal gewend hier nu, maar de tijd is echt voorbij gevlogen, ik heb nog maar een maand te gaan en dan ben ik weer thuis. Daarom heb ik ook besloten nog volop te gaan genieten van de laatste maand en veel te gaan zien van de rest van Ghana. De afgelopen 2 maanden heb ik, met uitzondering van de weekenden, doorgebracht in de drukke stad Kumasi, maar het lijkt me heerlijk om ook de wat rustigere plekken van Ghana te ontdekken. Afgelopen week ben ik veel samen geweest met Fleur, die op maandag naar mij toe is gekomen met al haar spullen omdat ze het echt niet meer zag zitten in haar eentje. Dinsdag hebben we samen de central market van Kumasi overwonnen, wat echt een grote opgave is hier, want iedereen begint aan je te trekken omdat je obruni bent en ze willen allemaal een praatje met je maken. Ik kan jullie vertellen dat je daar na 4 uur echt doodmoe van bent, maargoed, Fleur en ik hebben allebei gevonden waar we naar op zoek waren. Onderweg kwamen we nog een kraampje tegen met allemaal korte broekjes en aangezien ik maar 1 kort broekje bij me heb, dacht ik dat het wel slim was er 1 extra te kopen. Na ongeveer 10 broekjes gepast te hebben terwijl ik werd uitgelachen door 10 Ghanese vrouwen omdat ik gewoon op straat ging passsen, had ik mijn ideale broekje gevonden. Althans, dat dacht ik, want toen ik mijn geweldige aankoop bij het wachten op onze lunch nog eens goed bekeek, zag ik dat er echt een mega pisvlek inzat, haha ik heb het broekje meteen ergens gedumpd. Les zoveel in Ghana: Koop nooit je kleren op straat, want je weet nooit wat ermee is gebeurt. Maargoed, het kon de pret niet drukken want ik moet zeggen dat Fleur en ik wel steeds meer plezier kregen in het afdingen, wat hier overigens de normaalste zaak van de wereld is en ons nu steeds beter afgaat.

Woensdag mochten we weer mee op medical outreach en ondanks dat het een stuk minder georganiseerd was dan de vorige keer, vond ik het weer geweldig. 'S ochtends les gegeven aan verschillende klassen waarom het zo belangrijk is om je handen te wassen en daarna weer de kindjes behandeld die ziek waren of open wondjes hadden. We werden, zoals eigenlijk bijna overal wel, weer heel hartelijk ontvangen door de kinderen die als aapies op ons doken. Na de outreach zijn we met alle vrijwilligers naar een voetbalwedstrijd in het stadion van Kumasi gegaan, voor slechts 1 cedi (0,50 euro) mochten we naar binnen. Nou, mijn mond viel open van verbazing wat ik daar zag, als er 60 Ghanezen in het stadion zaten was het veel, voor de rest was het stadion helemaal leeg, iets wat je in Nederland nooit zal meemaken. Ondanks dat er zo weinig mensen waren, hing er toch een goed sfeertje, want de Ghanezen hier zijn echt bizar fanatiek als het om voetbal gaat.

Donderdag ben ik samen met Fleur richting Cape Coast vertrokken om de laatste dagen voor Fleur in Ghana lekker op het strand door te brengen. Toen we daar aankwamen zijn we met de taxi naar Kakum National Park gegaan waarbij we een Canopywalk hebben gedaan door de toppen van het oerwoud over touwbruggen, heel erg vet! Op de terugweg naar Cape Coast zijn we nog gestopt bij een krokodillen verblijfplaats waar we de krokodillen mochten aaien en ermee op de foto mochten. Ik moet zeggen dat ik mezelf toch wel even moest vermannen om dat beest aan te raken, maar ik ben blij dat ik het wel heb gedaan want de foto's zijn heel vet geworden. Vrijdag hebben Fleur en ik de hele dag alleen maar op het strand liggen bakken en gechilld, wat een heerlijke afsluiter was. Zaterdagochtend afscheid van haar genomen omdat zij 's avonds terug zou vliegen naar Nederland, toch wel weer even een slikmomentje want de afgelopen 2weken zijn we nauwelijks los van elkaar geweest. Maargoed een wijze les die ik kreeg van mama: waar een deurtje dicht gaat, gaat een ander deurtje open! En dat deurtje dat nu opengaat is een maand Ghana in het vooruitzicht met heerlijke reisplannen, ik heb er helemaal zin in.

Dikke kus van deze obruni (blanke) die hard haar best doet een obibini te worden (neger;))

This is Ghana

Lieve allemaal,

Hier weer even een berichtje van mij vanuit het nog altijd warme Ghana, gek idee dat het nu in Nederland zo koud is terwijl ik hier steeds loop te puffen en te zweten. Nadat Melis is vertrokken heb ik alweer een hoop meegemaakt hier; vorig weekend ben ik samen met Fleur naar Cape Coast gegaan waar we alleen maar mooi weer gehad hebben en we daardoor weer lekker aan ons bruine kleurtje konden werken. Hopen dat ze ons straks niet meer allemaal aanspreken op straat omdat we steeds meer op obibini's beginnen te lijken;).. We hebben zaterdag dan ook alleen maar in het zonnetje gelegen, cocktails gedronken en westers gegeten, een heerlijk relaxweekend dat ik na alle hectiek wel even kon gebruiken. Maandag voor de tweede dag alleen naar het weeshuis geweest, waar de kinderen weer vol enthousiasme en het liefst allemaal tegelijk in mijn armen sprongen, zo'n heerlijk gevoel. Toen ik wegging bij het weeshuis, kwam Penny ( 1 van de tweeling) achter me aangerend om me nog een kusje te geven en te vertellen dat ik niet weg mocht gaan, dat was wel even een slikmomentje, sommige kinderen beginnen zich hier nu echt aan je te hechten dus dat wordt echt moeilijk met afscheid nemen straks. Ik besefte me net opeens dat ik nog maar 7 dagen in het weeshuis heb en dan al richting het Noorden vetrek, dus dat wordt nog even heel hard genieten van de kids daar. Maargoed, verder waar ik gebleven was; dinsdag is Fleur naar mij gekomen omdat ze verschrikkelijk heimwee had en even afleiding nodig had. Woensdag kwamen de andere vrijwilligers van Projects Abroad met de medical outreach naar het weeshuis om alle kindjes te behandelen die wondjes hadden. Grappig om te zien dat ze het aan de ene kant heel interessant vinden, maar tegelijkertijd ook heel eng. Na de outreach zijn we met alle vrijwilligers gaan chillen bij het zwembad en daarna met elkaar wezen eten. Dat is hier nu routine geworden, elke woensdag eten we met elkaar, wat altijd ontzettend gezellig is en een mogelijkheid westers te eten haha. Donderdag mochten Fleur en ik mee met een medical outreach naar een school, het was geweldig!! Toen we aankwamen hebben we eerst aan 4 klassen voorlichting gegeven over hygiene; hoe was je je handen?, waarom was je je handen?, en wanneer was je je handen?, 40 geinteresseerde koppies per klas die allemaal oprecht willen weten hoe het allemaal werkt, ik voelde me heel erg gewaardeerd daar. Na de voorlichting kwamen alle kinderen die ergens last van hadden langs om zich door ons te laten behandelen. De eerste paar keren heb ik met de geneesco's meegekeken, maar na 5 kinderen mocht ik zelf aan de slag, toch wel leuk als je eigenlijk Geneeskunde had willen studeren dat je zoiets ook mee mag maken. Er kwamen veel kinderen met ringworm voorbij en een hoop kinderen met kleine wondjes of nauwelijks een wondje te noemen, maar het gewoon heel interessant vonden. Volgende week mag ik nog een keer mee op outreach, ik kijk er nu al naar uit! Afgelopen weekend ben ik met Nienke, Femke, Beau, Suzan, Cecilia, Drew, Dan en Tabey weer naar Cape Coast geweest, maar helaas was het heel slecht weer. Doordat het geen strandweer was, zijn we het dorpje ingegaan om bij de winkeltjes te kijken, ook heel leuk, ik heb al een hoop souvenirs ingeslagen. Morgen weer naar mijn lieve kindjes, jeeeej, ik ben echt een beetje gek op ze en zou er het liefst een paar meenemen naar Nederland. Ik zat trouwens tijdens mijn TroTro rit van Cape Coast naar Kumasi te denken dat hier zoveel dingen zijn die voor mij inmiddels gewoon zijn maar waarvan jullie zeker zouden opkijken, die wil ik graag even met jullie delen; varkens die op het strand rondscharrelen, geiten en schapen die werkelijk overal op straat te vinden zijn maar blijkbaar allemaal een thuis hebben, bestuurders van een taxi of TroTro die nooit geleerd hebben hoe ze moeten rijden, maar hun rijbewijs gekocht hebben, heel veel gaten in de weg, inhalen in bochten in de hoop dat er niet net toevallig een andere auto aankomt, bij alles wat er onderweg gebeurt toeteren (ook al staat het hele verkeer vast, gewoon blijven toeteren, want dan gaat vast iedereen voor je aan de kant(NOT)), TroTro's die gewoon door de stad rijden terwijl de deur niet meer dicht kan, vrachtwagens die onderweg pech krijgen en dit gewoon midden op de weg proberen op te lossen, zebrapaden die wel aanwezig zijn maar absoluut geen functie hebben, je moet rennen voor je leven bij het oversteken van de straat, dikke Ghanezen die gedurende een Trorit van 4uur half op jouw stoel zitten en gewoon jouw schouder gebruiken om in slaap te vallen, ALLE ghanezen spreken je aan op straat en willen na een gesprek van 2sec vrienden met je worden, ik ben al 12 keer ten huwelijk gevraagd in 7weken, haha dat gaat me nooit meer overkomen, ghanezen dragen de meest bizarre dingen op hun hoofd, van etenswaren tot speelgoed en van boomstammen tot gasfornuizen, begrafenissen worden hier gewoon langs de weg gehouden terwijl het leven eromheen gewoon doorgaat, kinderen hebben hier de meest bizarre navels, soms lijkt het net een tweede piemeltje (bij het afknippen van de navelstreng is er iets mis gegaan), de mensen plassen en poepen hier op straat waar ze maar willen zonder enige schaamte, vis en vlees wordt hier gewoon op straat in de zon verkocht terwijl de vliegen eromheen zwermen, er worden levende kippen aangeboden op de markt die vervolgens voor je neus geslacht worden als je hebt besloten er 1 te kopen, afval wordt hier gewoon in de geulen langs de weg gegooid of met al het plastic er gewoon bij verbrand, straatverkopers die gewoon tussen het rijdende verkeer door hun spullen proberen te verkopen en desnoods achter je Tro aanrennen als je hebt gezegd dat je iets wilt kopen, mijn altijd fijne en koude douche die soms niet eens werkt, mijn douche in de keuken terwijl mijn gastmama staat te koken en fijn een gesprek aanknoopt, I LOVE GHANA!

Veel liefs, Bente

Een minder positief bericht uit Ghana

Lieve allemaal,

Vanochtend heb ik met dikke dikke tranen Melissa op de bus naar Accra gezet, waar ze vanavond nog het vliegtuig naar Nederland pakt. Het gaat plotseling niet goed met haar oma en vanochtend werd Melis gebeld dat haar toestand nu echt kritiek is. Zonder enige twijfel heeft Melis dan ook een ticket geboekt, dus morgenochtend zal zij landen op Nederlandse bodem. Dit alles heeft voor een nogal heftige ochtend gezorgd waarbij Melis nauwelijks kon beseffen dat ze Ghana gaat verlaten, binnen een uur haar koffers moest inpakken, afscheid moest nemen van onze gastmama, die overigens ook helemaal in tranen was, en waarbij wij afscheid van elkaar moesten nemen. Nou ik kan jullie vertellen dat echt een heel zwaar moment was, na 1,5 maand lief en leed te hebben gedeeld met elkaar opeens binnen 2 uur afscheid nemen. Maargoed voor mij gaat het leven hier in Ghana gewoon door en ik ga dan ook zeker proberen om er hier het mooiste van te maken en volop te blijven genieten. Melis en ik hadden net 2 dagen geleden een planning gemaakt voor de maand November. Maandag hadden we een gesprek met Mama Helen van Syto om wat dingen na te vragen, en zij vroeg ons toen of we het leuk zouden vinden bij haar eigen project in het Noorden te komen helpen. Het project is zij zelf aan het opstarten en betreft een Preschool, Melis en ik zouden daar dan les gaan geven aan de kinderen die net kunnen lezen en schrijven. De maand November zou er voor ons dan als volgt uitzien: van 7 t/m 14 November zouden we naar Mole National Park gaan (een heel groot natuurpark met dieren), van 14 t/m 18 November zouden we dan helpen bij het project van Helen en de laatste 1,5 week zouden we samen door het Zuiden gaan trekken. Nu Melis weg is zag ik dat allemaal even niet meer zitten, maar ik heb inmiddels de moed bij elkaar geraapt en ben zeker van plan om deze dingen niet aan me voorbij te laten gaan. Ik wil namelijk heel graag nog een hoop zien van Ghana en dat gaat me vast lukken in mijn eentje. 30 November zal ik terugvliegen naar Nederland en dan hoop ik dat er een heeeeeeeel groot welkomscomite staat om me op te vangen. Lieve allemaal, heeel erg bedankt voor jullie lieve reacties steeds op mijn blog, sorry dat ik niet allemaal persoonlijk op jullie kan reageren.

Dikke kus en tot snel

Weekendje weg!

Hallooooo!

Hello this is Ghana, dat is de afgelopen week veel door mijn hoofd gegaan. De eerste weken besefte ik waarschijnlijk nog niet helemaal dat ik hier nu werkelijk was, maar het dringt nu wel echt goed tot me door. De afgelopen dagen in het weeshuis zijn ook best wel zwaar geweest, veel kinderen werden in het begin weggehaald en dan geslagen uit ons zicht, ongeveer 1,5 week geleden zijn ze gewend geraakt aan onze aanwezigheid en gebeurt het gewoon recht voor onze neus. En het ergste is dan nog dat als ze onze bezorgde gezichten zien dat de housemums/juffen beginnen te lachen. Het is onwijs moeilijk niet boos te worden en de kinderen te knuffelen wanneer ze geslagen worden. De baby's hier worden behandeld alsof het vuilniszakken zijn (ze worden aan 1 armpje opgetild en als ze van de schoot van de housemums afvallen worden ze geslagen, ongelofelijk zulke afhankelijke wezentjes die niet eens beseffen wat er gebeurt), het is echt moeilijk om te zien en af en toe wordt het me ook teveel. Ik heb al een keer aan een housemum proberen uit te leggen dat slaan echt niet de goede oplossing is, maar het gaat er gewoon echt niet in. Gelukkig zien we ook een hoop blije koppies als ze door ons even geknuffeld worden of als er met ze gespeeld wordt. Ik ben dan ook elke dag weer blij als ik een klap kan voorkomen door te zorgen dat de kinderen doen wat er van hen gevraagd wordt door de housemums. Al die gelukkige koppies bij het binnenkomen van het weeshuis is ook echt een geweldig gevoel, het gevoel waar je het allemaal voor doet. Toch ben ik heel blij dat ik in de weekenden even kan verwerken wat ik allemaal heb meegemaakt. Afgelopen weekend zijn Melis en ik er samen op uitgetrokken, even spannend in het begin want de vorige weekenden hadden Drew en Dan grotendeels voor ons geregeld haha. Tijdens de TroTro rit richting Nkoranza hebben we een beetje door ons Ghana boekje gebladerd en kwamen we bij een heel leuk hostel uit. Het hostel is opgezet door een Nederlandse tropenarts en er verblijven ongeveer 50 geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen. Een deel van het hostel wordt ook door hen gerund, geweldig om te zien hoeveel passie zij daarin stoppen. We zijn bij aankomst een beetje gaan chillen bij het zwembad waar alle kinderen aan het spelen waren, gelijk weer een hoop kindertje om ons heen verzameld die allemaal onze aandacht wilden. Het eerste wat me wel opviel is hoe goed de kinderen het daar hebben, geweldig om te zien maar ook heel dubbel als je denkt aan de gehandicapte kinderen in ons weeshuis die compleet genegeerd worden. Maargoed zaterdag zijn we richting de watervallen gegaan met 6 andere Nederlanders die we tijdens het ontbijt hadden leren kennen. Na een rit van 2 uur werden we door een gids begeleid naar de waterval, helaas was hij helemaal bruin door de regen, maar wel enorm vet hem gezien te hebben. Na de watervallen zijn we richting de apen gegaan waar we opnieuw een rondleiding kregen door het apenbos. We mochten ze voeren met brood, meeeeen wat een verschil met de apen in de apenheul, heel bescheiden kwamen ze elke keer een stukje brood halen, in plaats van dat ze boven op je duiken en in je tas gaan graaien. In het donker zijn Melis en ik uiteindelijk teruggegaan naar Kumasi waar we totaal uitgeput aankwamen na een lange dag reizen en dingen zien. Zondag waren we uitgenodigd om het kindje van de gastmoeder van Tonje te zien, onze jurken waren precies op tijd klaar (zie foto's) dus die hebben we voor de gelegenheid aangetrokken. Het was niet heel bijzonder, maar het was heel leuk om na een maand Tonje weer te zien. Om 2 uur zijn we met onze gastmoeder meegegaan naar de school van Abigail (ons gastzusje) die daar intern verblijfd en in de weekenden niet naar huis mag. Leuk om te zien hoe een school hier werkt en Florence heeft al de departementen laten zien.

Vandaag en gister weer begonnen in het weeshuis, ik hou jullie op de hoogte

Liefs Bente