Lieve allemaal,

Ik ben alweer 2 maanden in Ghana en ik moet zeggen dat dat helemaal niet zo voelt. Ben helemaal gewend hier nu, maar de tijd is echt voorbij gevlogen, ik heb nog maar een maand te gaan en dan ben ik weer thuis. Daarom heb ik ook besloten nog volop te gaan genieten van de laatste maand en veel te gaan zien van de rest van Ghana. De afgelopen 2 maanden heb ik, met uitzondering van de weekenden, doorgebracht in de drukke stad Kumasi, maar het lijkt me heerlijk om ook de wat rustigere plekken van Ghana te ontdekken. Afgelopen week ben ik veel samen geweest met Fleur, die op maandag naar mij toe is gekomen met al haar spullen omdat ze het echt niet meer zag zitten in haar eentje. Dinsdag hebben we samen de central market van Kumasi overwonnen, wat echt een grote opgave is hier, want iedereen begint aan je te trekken omdat je obruni bent en ze willen allemaal een praatje met je maken. Ik kan jullie vertellen dat je daar na 4 uur echt doodmoe van bent, maargoed, Fleur en ik hebben allebei gevonden waar we naar op zoek waren. Onderweg kwamen we nog een kraampje tegen met allemaal korte broekjes en aangezien ik maar 1 kort broekje bij me heb, dacht ik dat het wel slim was er 1 extra te kopen. Na ongeveer 10 broekjes gepast te hebben terwijl ik werd uitgelachen door 10 Ghanese vrouwen omdat ik gewoon op straat ging passsen, had ik mijn ideale broekje gevonden. Althans, dat dacht ik, want toen ik mijn geweldige aankoop bij het wachten op onze lunch nog eens goed bekeek, zag ik dat er echt een mega pisvlek inzat, haha ik heb het broekje meteen ergens gedumpd. Les zoveel in Ghana: Koop nooit je kleren op straat, want je weet nooit wat ermee is gebeurt. Maargoed, het kon de pret niet drukken want ik moet zeggen dat Fleur en ik wel steeds meer plezier kregen in het afdingen, wat hier overigens de normaalste zaak van de wereld is en ons nu steeds beter afgaat.

Woensdag mochten we weer mee op medical outreach en ondanks dat het een stuk minder georganiseerd was dan de vorige keer, vond ik het weer geweldig. 'S ochtends les gegeven aan verschillende klassen waarom het zo belangrijk is om je handen te wassen en daarna weer de kindjes behandeld die ziek waren of open wondjes hadden. We werden, zoals eigenlijk bijna overal wel, weer heel hartelijk ontvangen door de kinderen die als aapies op ons doken. Na de outreach zijn we met alle vrijwilligers naar een voetbalwedstrijd in het stadion van Kumasi gegaan, voor slechts 1 cedi (0,50 euro) mochten we naar binnen. Nou, mijn mond viel open van verbazing wat ik daar zag, als er 60 Ghanezen in het stadion zaten was het veel, voor de rest was het stadion helemaal leeg, iets wat je in Nederland nooit zal meemaken. Ondanks dat er zo weinig mensen waren, hing er toch een goed sfeertje, want de Ghanezen hier zijn echt bizar fanatiek als het om voetbal gaat.

Donderdag ben ik samen met Fleur richting Cape Coast vertrokken om de laatste dagen voor Fleur in Ghana lekker op het strand door te brengen. Toen we daar aankwamen zijn we met de taxi naar Kakum National Park gegaan waarbij we een Canopywalk hebben gedaan door de toppen van het oerwoud over touwbruggen, heel erg vet! Op de terugweg naar Cape Coast zijn we nog gestopt bij een krokodillen verblijfplaats waar we de krokodillen mochten aaien en ermee op de foto mochten. Ik moet zeggen dat ik mezelf toch wel even moest vermannen om dat beest aan te raken, maar ik ben blij dat ik het wel heb gedaan want de foto's zijn heel vet geworden. Vrijdag hebben Fleur en ik de hele dag alleen maar op het strand liggen bakken en gechilld, wat een heerlijke afsluiter was. Zaterdagochtend afscheid van haar genomen omdat zij 's avonds terug zou vliegen naar Nederland, toch wel weer even een slikmomentje want de afgelopen 2weken zijn we nauwelijks los van elkaar geweest. Maargoed een wijze les die ik kreeg van mama: waar een deurtje dicht gaat, gaat een ander deurtje open! En dat deurtje dat nu opengaat is een maand Ghana in het vooruitzicht met heerlijke reisplannen, ik heb er helemaal zin in.

Dikke kus van deze obruni (blanke) die hard haar best doet een obibini te worden (neger;))